Bericht van de burgemeester: Herdenken en vieren

OUDER-AMSTEL Terwijl de vrolijke geluiden van de feestweek en de kermis nog nazoemden in ieders oren, maakte Ouder-Amstel zich afgelopen week op voor de 4 mei-herdenking en het bevrijdingsfeest van 5 mei. 80 jaar geleden is het alweer dat Nederland bevrijd werd. Natuurlijk, en het verbaast mij allang niet meer, was er weer een enorme groep vrijwilligers aan het werk gegaan om van die 80ste keer een bijzondere herdenking te maken. Heel veel dank allemaal.

GEEN STOEL ONBEZET Wel was ik heel benieuwd naar hoe het hier in Ouder-Amstel zou gaan. Mijn echtgenoot Barend, die samen met mij de krans zou leggen, vroeg mij in de aanloop naar zondag: ‘komen er veel mensen, denk je?‘ Op dat moment had ik daar nauwelijks een beeld van. Het zou immers mijn eerste herdenking in Ouder-Amstel zijn. Inmiddels weten we het antwoord. Bij de ceremonie in de Amstelkerk bleef geen stoel onbezet. 

Na de stille tocht van de kerk naar het monument stonden daar nog eens vele inwoners, samen wachtend op de 80ste keer twee minuten stilte. In Duivendrecht was het net zo, begreep ik van wethouder Victor Frequin. Hij woonde daar de herdenking als loco-burgemeester bij en hield de toespraak. 

Voor de 80e keer stonden we in eenheid samen bij het monument, ‘dat wat herinnert’, om onze oorlogsslachtoffers te herdenken. 

VERWOESTE STAD De geluiden van overvliegende bommenwerpers, sirenes, huilende kinderen, en doffe knallen van geweerschoten van toen zijn niet vergeten. Het intense leed van een oorlog leeft voort van generatie op generatie. Bommenwerpers zijn nu wellicht drones, maar het geweld van oorlog is verre van verdwenen. De beelden van een verwoeste stad, een verwoest gezin, een verwoest leven, zijn niet een verhaal van toen, maar het nieuws van nu. We zijn vertrouwd geraakt met gruwelijke beelden van honger, ontbering, leed en tranen om een gestorven kind, beelden van toen en beelden van nu. 

VRIJHEID IS NIET VANZELFSPREKEND De kinderen, leerlingen van de basisscholen in Ouderkerk droegen hun gedicht voor in de kerk. Diep onder de indruk was ik van hoe zij hun gevoel lieten spreken. Vrijwel zonder uitzondering wensten ze dat de oorlog zou stoppen; dat er vrijheid zou zijn voor iedereen. Vrijheid om te gaan en staan waar je wil. Vrijheid om te kiezen. Vrijheid om te zeggen wat je wil. Vrijheid om jezelf te zijn. 

BEVRIJDINGSVUUR In Nederland zijn we trots op die vrijheid. Daarom gingen 12 lopers uit Ouder-Amstel in de nacht van 4 op 5 mei op pad met het bevrijdingsvuur. Het moest van Wageningen naar Ouder-Amstel, ongeveer 85 kilometer. Ondanks wat hobbels onderweg, zoals een wat sputterende bus, mocht ik de fakkel rond 10 uur bij de Bindelwijk in ontvangst nemen en het bevrijdingsvuur ontsteken. De vlam brandde de hele dag. 

Aansluitend daarop schoven we aan bij de vrijheidsbrunch in het dienstencentrum van Coherente. Ongeveer 70 deelnemers, de ene helft 8 en de andere helft 80 jaar zaten samen aan tafel om samen te eten en met elkaar te praten over wat vrij zijn voor je betekent.

GESCHENK In een tijd waarin we ons misschien wel meer dan ooit realiseren hoe broos en kwetsbaar onze vrijheid is, herdachten we voor de 80e keer. Dachten we aan wat die vrijheid voor ons betekent, wat die vrijheid heeft gekost en hoe waardevol die vrijheid is. Ik ben geboren als een vrij mens in een vrij land. Ik mag gaan en staan waar ik wil, ik mag schrijven wat ik wil. Het is het geschenk van diegenen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Het maakt ons schatplichtig aan hen. Ik herdenk met een diepe dankbaarheid.

Susanne de Roy van Zuidewijn

Geen stoel bleef onbeperkt. Foto: Lilian Koenders