Kettinggesprek: kinderen op weg helpen als kindercoach

OUDERKERK Omgaan met faalangst, weinig zelfvertrouwen, woede en onzekerheid: kindercoach Maaike van den Busken helpt kinderen en hun ouders verder. “Ik wil de wereld voor kinderen een stukje mooier maken, dat is de reden dat ik de hulpverlening in ben gegaan.” Ze heeft al tien jaar een praktijk. In 2016 heeft ze het Jeugdplein opgezet. Elsbeth Oostendorp vraagt zich af of de hulpvraag van kinderen en hun ouders veranderd is door de jaren heen.

De laatste tien jaar is de maatschappij nogal veranderd. De druk om te presteren is groter, zowel in de klas als bij de sportvereniging. Door social media worden we constant geconfronteerd met het ideale plaatje. Heeft dat invloed op onze kinderen, vraagt vorige kandidaat Elsbeth Oostendorp zich af. Ze wil van Maaike weten of de hulpvraag van ouders en hun kinderen in de afgelopen tien jaar erg is veranderd. De kindercoach heeft sinds 2016 een praktijkruimte in basisschool Het Kofschip aan de Koningin Wilhelminalaan, waar ze een plek heeft op het Jeugdplein. “In deze ruimte zitten meerdere jeugdprofessionals, die elkaar versterken.” Ze werkt sowieso graag samen, niet alleen met het kind en de ouders, maar ook met scholen en, indien nodig, met andere professionals.

Waarom heb je voor het vak van kindercoach gekozen?

“Ik wilde de hulpverlening in, dat wist ik zeker. Na het afronden van mijn studie was ik nog heel jong. Ik ging werken met jongeren met zware problematiek. Dat voelde niet goed. Het werken met ouders en kinderen wel, maar ik wilde liever preventief werken met kinderen en jongeren, dus voordat er problemen ontstonden. Zo kwam het vak van kindercoach op mijn pad. Daarvoor heb ik me laten bijscholen.”

Sommige kinderen kunnen door de druk als het ware verlamt raken, waardoor ze afhaken of achterover gaan leunen.Wat voor kinderen zie je in jouw praktijk?

“Kinderen komen bij mij als ze faalangst hebben, of onzeker zijn. Wanneer ze moeilijk kunnen omgaan met woede, of weinig zelfvertrouwen hebben. Voor kinderen met dit soort problemen kan onze maatschappij een uitdaging zijn. Deze is namelijk erg prestatiegericht. Niet alleen op school, waar de vlotte leerlingen in een plusklas kunnen komen, maar ook bij de sportvereniging. Daar ligt de lat hoog om de selectie te halen. Ik snap de intentie van deze prestatiegerichtheid, maar de keerzijde is dat kinderen veel druk voelen. Sommige kinderen kunnen door de druk als het ware verlamt raken, waardoor ze afhaken of achterover gaan leunen.”

Hoe kun je deze kinderen helpen?

“Dat is afhankelijk van het kind en de situatie. Voor kinderen met faalangst kan het bijvoorbeeld helpen om een situatie die ze spannend vinden te oefenen. Zoals het maken van een toets. Dat doen we hier en ik vraag ze thuis te oefenen. Dat geef ik ook aan ouders mee: probeer niet alleen over de situatie te praten, maar oefen er ook mee. Vaak is het een kwestie van het kind op een andere manier naar de situatie te laten kijken. Soms helpt het al als ouders iets veranderen in hun gedrag. Daarom betrek ik naast het kind ook de ouders bij het traject. Voor onzekere kinderen kan bijvoorbeeld bokstraining helpen. Het boksen is hierbij een middel, dat de kinderen helpt reflecteren op hun houding. Aan de manier van boksen kun je afleiden hoe iemand in zijn vel zit. Aan de hand daarvan kun je op een vriendelijke manier teruggeven wat iemand uitstraalt. In opdracht van de gemeente verzorgen we voor nu ook bokscoaching voor tieners in de leeftijd van 12 tot 15 jaar. In Ouderkerk zijn we al begonnen, Duivendrecht volgt.”

Is de hulpvraag veranderd de afgelopen tien jaar?

“Voor zover ik weet niet, ik zie nog steeds kinderen met dezelfde problemen. Al is dit beeld wellicht een beetje vertekend, omdat ik altijd kinderen met faalangst heb gecoacht.”

In onze maatschappij hoef je bijna nergens meer op te wachten. Dat maakt kinderen ongeduldiger.Zijn kinderen veranderd in de afgelopen jaren?

“Dat is moeilijk te zeggen. Ik zie wel een aantal patronen. In onze maatschappij is alles bijna elk moment voorradig. Je hoeft bijna nergens meer op te wachten. Wil je nu iets kopen of een film kijken? Het kan. Dat maakt kinderen wat ongeduldiger en daardoor zijn ze wellicht minder gewend ergens voor te moeten vechten. In het verlengde ligt het omgaan met teleurstellingen. Dankzij ‘curling ouders’, die (uit de beste bedoelingen) elk obstakel weghalen voor hun kind, leren kinderen niet omgaan met moeilijke situaties. Het is een natuurlijke reactie: als ouder zie je je kind niet graag worstelen. Maar het is de enige manier om jezelf te leren vertrouwen en angst weg te nemen. Als ouder is dit wel lastig te herkennen. Ik trap er zelf ook in. Mijn zoontje wilde alleen naar school fietsen en hij moest mij bewijzen dat hij dit zou kunnen. Als we samen fietsten, lette hij niet echt op en fietste hij stoepjes op en af. Daarnaar verwijzend zei hij: ‘maar jij let toch op?’. Dat maakte me bewust: ik was er zelf ook ingestonken.”

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek?

“Sjors Spronk, hij werkt met zijn vader voor Spronk Ambachtelijke Openhaarden Bouw. Hij treedt in de voetsporen van zijn vader. Ik ben benieuwd naar zijn inbreng in het bedrijf, bijvoorbeeld aan nieuwe technologieën of inzichten. En hoe zijn oud en nieuw met elkaar verbonden?”

Naomi Heidinga