Afbeelding
Joop Touw / BDU
COLUMN

Wat gebeurt er met uw stem (14)

Politiek

OUDER-AMSTEL Zo maakten we de installatie mee van nieuwe college- en raadsleden; een vrolijk gebeuren dat hoort bij een nieuw begin. Tijdens de felicitatierondes kreeg het geheel zelfs de dynamiek van een volksdans. Meer een klompendans dan een zirtaki, maar toch opgeruimd en opbeurend. Zo werd nog weer eens duidelijk, dat er geen goed alternatief bestaat voor optimisme; ook niet als daar een beperkte mate van zelfbedrog voor nodig is. Negativisme heeft immers twee bijwerkingen: het lost niets op en het werkt ontmoedigend en deprimerend. Ditzelfde geldt voor de opvatting, dat de toekomst slechts fataal kan aflopen. Zelfs als je gelijk hebt, is het geen inspirerend gelijk. Daarom is de centrale opdracht van bestuurders het (terug-)brengen van hoop en inspiratie. Zodat we weer licht zien aan het einde van de tunnel. En er energie vrijkomt om de twee grote problemen van dit moment aan te pakken: het klimaatprobleem en de maatschappelijke ongelijkheid. Te beginnen in onze eigen gemeente. We hebben zoveel kennis en kunde in huis; met de juiste motivatie en samenwerkingsbereidheid zouden we bergen moeten kunnen verzetten.

RISICOVREUGDE Wat had ik me na lezing van het coalitieakkoord graag blij en optimistisch gevoeld; dat voelt immers een stuk prettiger dan boos en bedroefd. Toch overheersen de laatste twee emoties. Ik word verdrietig van de gang van zaken die geleid heeft tot deze coalitie en ik word verdrietig van het coalitieakkoord zelf; de titel had ook kunnen zijn ‘zuinigheid troef’. Het is een document geworden zonder ziel, zonder perspectief, zonder overtuigingskracht. Dat laatste is niet heel gek, want de uitkomst van een proces is zelden beter dan de kwaliteit van dat proces. Maar genoeg geschreven hierover. Een verzuurd en herhaald ‘eigen gelijk’ helpt onze gemeenschap geen steek verder. En het akkoord is slechts de papieren start van een samenwerking. Bovendien zou het zomaar kunnen dat de collegeleden iets bijzonders bij elkaar weten op te roepen. Zodat het nieuwe College gaat verrassen door de combi van voorstellingsvermogen, moed en realisatiekracht; de drie kwaliteiten die volgens mijn boek ‘Risicovreugde’ zo bepalend zijn voor het realiseren van echte vernieuwing. Laten we hopen op het ontstaan van een frisse en energieke dynamiek tussen College en Raad, tussen bestuur en ambtelijke organisatie en tussen politiek en burgerij. En daar natuurlijk ook ons eigen steentje aan bijdragen.

GEZELLIGHEID Wat telkens opvalt na een raads- of commissievergadering is de gezelligheid waarmee de afloop daarvan gevierd wordt. Weg is het rituele en geformaliseerde gedrag binnen de vergadering. Nog verder weg zijn de gevoeligheden die tussen mensen in de loop van de tijd zijn ontstaan. Terwijl mensen soms fors op elkaars tenen hebben gestaan. Je kunt je bijna niet voorstellen dat daar niets van is blijven hangen. Enigszins vervreemdend is het borrelspektakel daarom wel. Het is net of mensen in de politieke arena geen herinnering hebben aan de soms diepe krenkingen, die ze elkaar aandoen. Of hebben aangedaan, soms in een ver verleden. Terwijl er toch ook geen sprake lijkt van ‘vergeten en vergeven’. Wel hoor ik vaak rationalisaties als: ‘zo werkt het nu éénmaal in de politiek’ en ‘de politiek vraagt nu éénmaal een dikke huid’. Een nogal mannelijke manier van kijken en niet houdbaar. Want zo lukt het nooit om mensen met een minder hoge pijndrempel weer bij de politiek betrekken. Zodat participatieprocessen echt van de grond komen en er straks weer meer mensen in het stemhokje staan.

Rob Fijlstra

advertentie
advertentie