Kostbaarheden in Duivendrecht

Terwijl het Dorpsplein zich vult op alweer een mooie lentedag, waar iedereen lang op heeft moeten wachten. Niet alleen het weer deed er dit jaar lang over om buiten zitten aangenaam te maken, maar ook het virus, dat iedereen in zijn greep hield, hield de mensen allemaal binnen. Want je gezondheid is kostbaar.

Je gezondheid is kostbaar. Wat is dan de waarde? Net als bij veel andere kostbaarheden is die niet in geld uit te drukken. Op het terras zit een stel met een kinderwagen te genieten van een biertje, terwijl de kleine lekker ligt te slapen. Zo’n ervaring is kostbaar.

Als de kleine dingen, die je niet hoeft te kopen, zo kostbaar zijn, waarom gooien we die dan met het grootste gemak weg? Een Grien Links wethouder, die op z’n vrije middag met een groep kinderen de buurt schoon prikt, maar tegelijkertijd doodleuk een prachtig groen gebied wil opofferen, omdat er woningen gebouwd moeten worden? 

Een golf terrein, waarvan slechts een enkele, hoogbejaarde Duivendrechter weet, dat het er ooit niet was, wordt opgeofferd aan de honger om te bouwen van de grote buurgemeente. Er niet eens woningen, maar kantoren en bedrijven, want onder de aanvliegroute van Schiphol mag niet gewoond worden. Maar het monumentale clubhuis mag blijven, net als het Blookerhuisje achter het Amstelstation, verscholen tussen kantoorkolossen. Het gaat om de poen, want geld doet wonderen, vooral, als het een hoop is.

Ook een ander prachtig, historisch stuk groen heeft de belangstelling van de lokale politiek, het Weitjespark, gelegen tussen de Rijksstraatweg en de spoorlijn Amsterdam-Utrecht. Het wordt zo gewaardeerd, dat een D’66 raadslid onlangs in een column voorstelde, dat de bomen langs de busbaan gekapt moesten worden om vanaf de Kruidenommegang voor een beter uitzicht te zorgen op het Weitjespark. Het is maar goed, dat er bestemmingsplannen zijn, die de openbare ruimte beschermen tegen ideeën als deze. Zo ook is het Weitjespark beschermd. 

Voor de kleine in de kinderwagen, die straks als volwassene mag genieten van het natuurschoon, net als de man, die in het Weekblad schreef, dat hij, rustig op een bankje gezeten, meer dan dertig vogelsoorten had geteld.

Want, zo zong Joni Mitchell 50 jaar geleden: You don’t know what you ‘ve got, ‘til it’s gone. En dat begrijpt ook u maar al te goed: Je weet niet, wat je hebt, tot het weg is.

Niek Heering
Voorzitter Stcihting Vrienden van Duivendrecht