Bericht van de burgemeester: Herinneringen

OUDER-AMSTEL Wat was het een bewogen week. Alle zwemtrainingen wierpen zaterdag 10 september hun vruchten af bij de Swim to fight cancer Amstel. Team Ouder-Amstel zwom, op vaardigheid of puur op karakter, een afstand van 1 of 2 kilometer. ‘Open water zwemmen’ vraagt veel van je conditie en uithoudingsvermogen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelden zo blij was dat ik de kerktorens van Ouderkerk weer zag… Maar het was het waard. Aan het eind van het zwemevenement mocht ik een cheque van maar liefst 6700 euro in ontvangst nemen. En dan de bijvangst: buurman/-vrouw Amstelveen voelde kennelijk een uitdaging en heeft toegezegd volgend jaar mee te doen. Natuurlijk hoop ik dat team Ouder-Amstel er dan ook weer staat, liefst met nog meer teamleden. Een herinnering voor het leven, een dag vol emotie: blijdschap als je de eindstreep haalt, maar verdriet als herinneringen aan mooie momenten met een zeer zieke vriend/vriendin of overleden familielid bovenkomen.

DUIK IN HET VERLEDEN Van een duik in het water was het dit weekend maar een klein stapje naar een duik in het verleden. Het waren immers de Open Monumentendagen. In Duivendrecht had het team, onder de altijd bezielende leiding van Ans Quirijnen, voor de 20ste keer een prachtig programma, waar historie hand in hand ging met duurzaamheid. Maar ook de verhalen van de vertellers in Ouderkerk waren zeer de moeite van het luisteren waard. 

VAN EEN VERHAAL KOMT EEN VERHAAL Van een verhaal komt vaak een verhaal. Als een soort van estafettestokje wordt een herinnering doorgegeven en verder gevoed. Het deed mij denken aan het recente bezoek van Joke Slager-van den Beukel. Zij groeide op in de Kloosterstraat 84 in Duivendrecht. Bij het lezen van mijn 4 mei toespraak wilde zij graag meer vertellen over de mensen achter de namen op de herdenkingssteen in Duivendrecht. Een van hen, Rijklof JohannesTaaf, gevangene P1945, werd gefusilleerd in Kamp Vught, net 20 jaar oud. Dat kleine stukje tekst nam mevrouw mee terug in het verleden. Ze toog naar zolder om te graven in oude papieren. Recent kwam ze langs om mij deelgenoot te maken van haar herinneringen, een heel boekje. Zo hoorde ik het verhaal van ‘tante Buny’. Het ‘alias’ van Vroukje Zaligman-Dwinger, de onderduikster wier tranen de vader van Joke zo ontroerde dat hij haar, toen hij afscheid van haar kwam nemen, sommeerde op de tram naar zijn huis te stappen en koffers en rugzak te laten staan. Taaf heeft die later opgehaald. Voor de vader en moeder van Joke begon daar hun rol in het verzet. Haar vader kreeg voor al zijn goede werk in de Tweede Wereldoorlog de Yad Vasem onderscheiding. Zo doet de ene herinnering, als het ware de andere ontwaken.

THE QUEEN En tot slot het nieuws dat verwacht maar toch onverwacht kwam, het overlijden van Koningin Elizabeth. In talloze talkshows, nieuwsberichten is het leven van de Britse vorstin in beeld gebracht en is zij herdacht. En nu zou ik natuurlijk graag zeggen dat ook ik ooit op de tea ging in Buckingham Palace, maar dat was helaas voorbehouden aan anderen dan ik en natuurlijk Beertje Paddington. Elizabeth, zal er ooit een andere koningin komen die wereldwijd bekend staat als The Queen. Ik waag het te betwijfelen. Of je nu van het Brits koningshuis houdt of niet. Haar verscheiden markeert het einde van een tijdperk. En weinigen zullen niet geraakt zijn door de afscheidscartoon met Beertje Paddington: ‘Ive done my duties Paddington, please take me to my husband’. 70 jaar was zij koningin, maar mensen herinneren zich vooral haar liefde voor haar man. Bestaat er een mooiere herinnering?

Joyce Langenacker