"Het is best zwaar," aldus Corina. "Maar het feit dat ik kan werken, onder de mensen ben, vind ik geweldig. Al zijn er veel regels waar we ons aan moeten houden, toch waarderen de meeste mensen wat we voor hen doen, en dat we op ze letten."

Op ze letten, wat bedoel je daarmee?

"Of mensen zich aan de regels houden, bijvoorbeeld wat betreft de afstand. Al zijn er altijd mensen die dat niet zo begrijpen. Twee van oudere collega's kwamen laatst in tranen naar boven, omdat er iets naars tegen hen gezegd was. Ze moesten even bijkomen."

Heb jij dat ook al meegemaakt?

"Nee, maar dat heeft waarschijnlijk meer te maken met mijn aanpak van dit soort situaties. Ik interpreteer het anders en ga er meer tegenin, probeer mensen te kalmeren en ze ervan te overtuigen dat ze even rustig moeten doen. Het is jammer dat sommige mensen dingen niet begrijpen of willen begrijpen. We lopen allemaal op onze tenen, willen het veilig houden voor zowel de klant als het personeel. We zijn een gezellige dorpswinkel, en willen dat graag zo houden."

Hoe is de sfeer in de winkel?

"Op zich goed. Al merk ik dat naast dorpsgenoten, ook veel mensen van buitenaf komen. Zij vinden het kennelijk prettig winkelen bij ons. Er wordt wel veel gemopperd door klanten. Kennelijk kan niemand het goed doen, maar iedereen doet z'n best. Zo hoor ik mensen wel klagen over Jumbo, maar ook zij doen hun best om klanten zo goed mogelijk te bedienen. Ook al doen we er alles aan om lege schappen zoveel mogelijk te voorkomen, toch lukt dat niet altijd. Sommige producten zijn simpelweg niet of beperkt leverbaar. Bijvoorbeeld bloem. Ik probeer dat uit te leggen aan mensen. De voorraad is beperkt en bakkers gaan voor. Soms duurt het even voor mensen dat begrijpen."

Maar ik neem aan dat mensen ook blij zijn dat ze bij jullie terecht kunnen..

"Ja, er is veel waardering. We krijgen kaartjes, bloemen en zelfs taart van klanten. Dat is hartverwarmend. Al blijft het negatieve vaak een beetje hangen. Dat is jammer."

Wat is een van de opvallendste zaken die je hebt meegemaakt tot dusver?

"Ik heb chronische bronchitis. Daarom moet ik weleens hoesten. Dat doe ik netjes in mijn elleboog, maar dat is wel lastig in deze tijd. Paul Vreeswijk, eigenaar van de winkel, werd zelfs gebeld door een klant die me had zien hoesten achter de kassa. De klant vond dat ik maar moest thuisblijven. Maar mensen met astma, hooikoorts of bronchitis kunnen er niets aan doen dat ze een loopneus hebben of af en toe moeten hoesten. Corona of niet, die verschijnselen zijn niet zomaar over."

Inmiddels zijn we al wat weken verder en is de eerste gekte eraf. Hoe waren de eerste weken?

"De dag nadat het nieuws over de intelligente lockdown bekend werd, was ongekend. Het was chaos. Ik zou 's ochtends aan de internetbestellingen werken, maar daar hadden we geen tijd voor. We hebben de hele ochtend met zijn vieren achter de kassa gezeten. Ik was om 13 uur vrij, en kwam om 17 uur terug voor een boodschap. De schappen waren leeg. Het leek wel een rampgebied. De tranen schoten me in de ogen. Zoiets heb ik in al die jaren bij de supermarkt nog nooit meegemaakt. Het duurt even voor je de ernst van de situatie beseft."

Heb je niet getwijfeld of het verstandig zou zijn om te gaan werken?

"Nee, ik ben blij dat ik mag werken. Daardoor ben ik onder de mensen. Iedereen werkt bij ons in de familie. De meiden in de supermarkt, de mannen bij de rails. Maar het is wel een risico. Ik kom elke dag in aanraking met zo'n duizend mensen."

Heb je ooit een andere baan overwogen?

"Ik ben opgeleid als secretaresse, maar kon daar geen werk in vinden. Mijn moeder opperde destijds of ik niet voor Joop van der Neut wilde gaan werken. Ik was destijds heel verlegen, durfde nauwelijks tegen mensen te praten. Mijn moeder is nog mee geweest naar de sollicitatie. Maar ik heb in al die jaren enorm veel geleerd. Ik ben inmiddels een zelfverzekerde vrouw, moeder en oma; en heb veel mensenkennis opgedaan. Ik vind het werken heel gezellig, met mijn collega's en de klanten. We zijn een echte dorpswinkel. In de winter komen vooral mensen uit het dorp bij ons boodschappen doen, in de zomer komen daar de boottoeristen bij. Jongeren, die ik in de loop der jaren heb zien opgroeien, komen zomers drinken halen als ze gaan chillen bij de plas. De diversiteit aan mensen, dat zou ik niet willen opgeven voor een kantoorbaan, waar je elke dag maar vier of vijf mensen om je heen hebt."

Je hebt jaren voor Ingrid van der Neut gewerkt en werkt nu voor Paul Vreeswijk. Hoe heb je deze wisseling van de wacht ervaren?

"Ik vind het werken onder Paul ook prettig. Met Ingrid heb ik een goede band. Het jaar dat ze besloot het bedrijf te verkopen, zat ik in de ziektewet, vanwege een operatie aan mijn heup en hand. Maar ik heb ik die periode wel af en toe mijn gezicht laten zien. Voor Ingrid was het lastig: ondanks de steun van haar familie, stond ze er toch alleen voor. Ze was al jaren bezig tevergeefs met uitbreidingsplannen voor de winkel bezig. Andere collega's zijn gestopt, maar ik wilde door. Dit is mijn winkel, mijn klanten en mijn dorp."

Er is veel discussie in het dorp over de supermarkt en een eventuele verplaatsing daarvan. Hoe kijk je hier tegenaan?

"Veel mensen kijken Paul erop aan, maar dat is onterecht. Joop van der Neut wilde het haventje al dicht, zodat er meer parkeergelegenheid zou komen. De situatie van nu is onhoudbaar. Er is te weinig parkeergelegenheid en het lossen van de vracht is gevaarlijk, en levert overlast op, onder meer voor omwonenden. De verswagen komt 's ochtends al om 5.45 uur. Voor het afleveren van de kruidenierswaren moet de vrachtwagen geparkeerd worden voor de drogist, anders blokkeert deze de weg. Maar daardoor moeten onze medewerkers met de karren de straat over rijden. Voor de veiligheid zou het goed zijn wanneer er een sluis voor de vrachtwagen zou komen naast de winkel, zodat deze niet meer op deels op de weg hoeft te zijn. Als er toch dingen worden veranderd, is een uitbreiding van het aantal vierkante meters welkom. Er komen steeds nieuwe producten bij, het assortiment wordt steeds groter, terwijl we niet meer winkelmeters krijgen. Wanneer mensen een nieuw product zien in de reclame op tv, begrijpen ze niet dat daar eerst ruimte voor moet worden gemaakt."

Hoe lang wil je dit werk nog blijven doen?

"Wat mij betreft tot mijn pensioen. Ik ben nu 55 jaar. Ik heb echter last van artrose, in mijn nek, handen en heupen. Daarom werk ik nu halve dagen. Ik hoop het nog lang vol te houden!"

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek?

"Jacqueline Goldewijk, ze is fysiotherapeut en heeft een eigen praktijk, die nu al een aantal weken noodgedwongen dicht is. Hoe is dat als ondernemer?"

Naomi Heidinga