Waarom heb je voor fysiotherapie gekozen en niet voor een studie medicijnen?

“Bij een studie medicijnen was je in mijn tijd na vier jaar studeren alleen nog maar basisarts, dan moest je je nog verder gaan specialiseren. Bij fysiotherapie kon je na vier jaar al aan de slag. Dat sprak me aan. Dat betekent overigens niet dat ik door de jaren heen ben gestopt met leren. Ik heb onder meer een master manuele therapie gevolgd en andere cursussen, zoals dry needling en medical taping. Ik ben leergierig, vind het leuk om nieuwe dingen te leren. Bovendien kan ik dankzij deze specialisaties nog meer mensen helpen.”

En, kon je na je studie direct aan de slag?

“Ik ben afgestudeerd in 1986, dat was een slechte tijd voor fysiotherapeuten. Het was moeilijk om werk te vinden. Veel van mijn jaargenoten zijn als fysiotherapeut gaan werken in het buitenland of hebben zich moeten laten omscholen. Ik had geluk: na een stage in het Slotervaartziekenhuis kon ik daar blijven werken, om iemand te vervangen die met zwangerschapsverlof ging. Het haalde wel een streep door mijn reisplannen, ik was van plan om met een vriend door Amerika te gaan reizen. Het was het achteraf zeker waard want uiteindelijk heb ik ruim drie jaar in het Slotervaart ziekenhuis gewerkt.

Hoe is je carrière verder verlopen?

“Na het ziekenhuis heb ik vier jaar in een particuliere praktijk gewerkt in Amsterdam. Vervolgens heb ik met twee collega’s een praktijk geopend in Amstelveen. In het begin bestond onze praktijk uit drie man maar al snel gingen we groeien. Op dit moment werken we met een team van twaalf fysiotherapeuten en twee secretaresses.”

Daar komt vast nogal wat bij kijken..

“Ja, er komt enorm veel op je af. Toen we begonnen, wisten we niets van alle randzaken. Tijdens je mijn studie leerde ik alleen maar inhoudelijk over het vak fysiotherapie, niet over het runnen van een eigen praktijk waarbij veel administratieve en managementtaken komen kijken. We zijn er ingegroeid, sommige dingen leer je nu eenmaal on the job. Met personeel komen ook zorgen, zeker in deze tijd. Soms verlang ik nog weleens terug naar de tijd dat we nog maar met z’n drieën waren. Maar ik wil niet klagen, met een groter team werken is ook leuk.”

Is het vak door de jaren heen veel veranderd?

“Het vak is progressief veranderd. Alles is tegenwoordig evidenced based (wetenschappelijk) onderbouwd en er zijn veel meer masters en individuele cursussen bijgekomen. Denk bijvoorbeeld aan dry needling en medical taping. Het gebruik van medische tape zie je de laatste jaren veel terug in de sportwereld. Dankzij al deze nieuwe technieken kun je niet alleen meer mensen helpen, maar het houdt het vak tevens interessant. Vroeger kwamen de patiënten bij je met een probleem en verwachtten ze dat wij het wel voor ze zouden oplossen. Tegenwoordig geldt, wanneer mensen bij ons met klachten komen, dat we het samen oplossen. Wij kunnen adviezen geven en oefeningen, maar wanneer mensen zich daar niet aan houden, wordt de situatie niet beter. Wat binnen de fysiotherapie niet is veranderd, is de opvatting dat bewegen erg belangrijk is en naarmate we ouder worden, zelfs steeds belangrijker wordt. Dat kregen wij al tijdens onze opleiding te horen. Het heeft echter jaren geduurd voordat deze opvatting vruchtbare grond heeft gevonden. Dankzij onder meer Erik Scherder, hoogleraar neuropsychologie en van oorsprong fysiotherapeut, die ambassadeur is voor het belang van beweging, ziet men nu in dat wij mensen, jong en oud juist in beweging moeten blijven. Natuurlijk wel op een manier die past bij ieders behoeften.”

Inactiviteit blijft niet alleen beperkt tot ouderen ..

“Nee, dat klopt. Onze maatschappij is veranderd, het werk is veel minder fysiek en er wordt veel gewerkt met social media. Veel mensen bewegen daardoor te weinig, wat allerlei problemen tot gevolg heeft. Lichamelijke inactiviteit wordt tegenwoordig gezien als een pandemie. Het blijkt de vierde doodsoorzaak wereldwijd te zijn.”

Hoe heb je de coronatijd ervaren?

“We hebben de praktijk zeven weken moeten sluiten. Het besluit hebben hadden we al genomen in het weekend vóór Rutte de lockdown afkondigde. Daarvoor hadden we al de nodige voorzorgsmaatregelen in acht genomen door middel van een hygiëne protocol dat wij hanteerden in de praktijk. Het was raar om zo’n lange periode geen mensen te kunnen helpen. Tevens was het zorgelijk, we hadden geen idee hoe lang dit zou duren maar ondertussen liepen alle kosten gewoon door. We hebben wel waar kon telefonische en videoconsulten gedaan, maar dat was slechts op kleine schaal. Al die weken kwamen er nauwelijks inkomsten binnen.”

Kunnen aanspraak maken op een steunmaatregel?

“Ja, er is een continuïteitsbijdrage-regeling vanuit de zorgverzekeringen. Over de periode dat de fysiotherapeutische zorg stilviel krijgen we als praktijk 86% vergoed van de gemiddelde maandomzet (normomzet) over 2019 per zorgverzekeraar. Als we straks weer op 100% van deze normomzet zitten wordt alle zorg die daar bovenop wordt geleverd als “ inhaalzorg” bestempeld. Deze inhaalzorg wordt dan maar voor 45% uitbetaald door de zorgverzekeraars. We konden pas vanaf 15 mei een beroep doen op deze regeling maar hebben tot op heden nog geen euro ontvangen. Omdat we nu weer open zijn, en mensen kunnen helpen, heb ik er vertrouwen in dat we het gaan redden. De komende tijd verwacht ik dat we het druk gaan krijgen mensen hebben langer met hun klachten moeten rondlopen en veel mensen hebben veel minder bewogen. Ook een nieuwe groep mensen meldt zich al aan: veelal mensen die de afgelopen weken thuis hebben moeten werken aan een gewone tafel en stoel en hierdoor klachten ontwikkeld hebben aan hand-pols-elleboog-schouder en wervelkolom.”

Hebben jullie je werkwijze aangepast?

“Ja, er zit nu extra tijd tussen de afspraken door, zodat we even kunnen schoonmaken en de behandelruimte kunnen ventileren. Dankzij deze tussentijd voorkomen we dat mensen elkaar kruisen in de wachtkamer en gang. Alle fysiotherapeuten beginnen nu op een andere tijd, zodat er weinig mensen tegelijk in de wachtkamer gelijktijdig zitten te wachten. Ouders en kinderen die voor de kinderfysiotherapie bij ons komen, komen via een achteringang binnen. Na een triage vooraf aan de behandeling besluiten we tot het wel/niet dragen van een mondkapje. Dit laatste doen we ook bij mensen die vallen in een risicogroep.”

Zijn mensen angstig?

“Tot dusver niet echt, een enkeling daargelaten. De meeste mensen zijn blij dat ze weer bij ons terecht kunnen. Toen we tijdens de lockdown mensen moesten afbellen, reageerden sommigen heel teleurgesteld. Ook ouderen.”

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek?

"Wilfred Mooij, voorzitter van de ondernemersvereniging Ouder-Amstel. Ik wil hem vragen: wat kan de ondernemersvereniging in deze onzekere (Corona) tijd voor de ondernemers in Ouderkerk aan de Amstel betekenen?”

Naomi Heidinga